Limburg Zwaarste 02-04-2011 – DNF

Toen Wouter me vroeg over Limburg Zwaarste en me vertelde dat er dit jaar een jubileum te vieren was met speciale afstanden, was ik snel overgehaald om me in te schrijven. Ruim voldoende tijd om me voor te bereiden en weer eens een nieuw doel: 100k hardlopen! Maar ik realiseerde me op dat moment onvoldoende dat onze kleine meid dan net geboren zou zijn en dat ik daardoor dan de winkel alleen zou moeten draaien…

Voor alles is een oplossing en waar een wil is, is een weg. In dit geval toch iets te simpel gedacht? Want daarbij kwam Kai ook nog eens in het ziekenhuis te liggen, ik bleef te lang op die bekende roze wolk zitten en het trainen kwam er niet meer van. Twee weken voor de loop realiseerde ik me dat ik niet echt klaar was voor die eerste keer 100k. Willem Mütze, de organisator, maar eens gemaild of ik mijn inschrijving om kon zetten naar 60k en natuurlijk was dat geen probleem, want voor Willem lijken er geen problemen te zijn. Hij maakt het namelijk iedereen gewoon naar de zin (samen met Annemarie en de andere vrijwilligers natuurlijk).

Een paar dagen voor de loop dacht ik zelfs nog om helemaal niet te gaan, ik voelde me niet goed genoeg en realiseerde me dat 60k door het Limburgse land ook al een heel eind lopen is. Maar met 24 graden, goed gezelschap en een fantastisch parcours in het vooruitzicht, kon het eigenlijk alleen maar een mooie dag worden. Ik nam me voor om door te lopen zolang het nog iets met hardlopen te maken had, en hoopte dat dat tot de finish zou zijn.

Samen met Wouter en Wilbert onderweg naar Limburg en daar om 9.00uur van start, direct wist ik waarom er zoveel twijfel was vooraf. Het duurde tot 10k voordat ik lekker liep en dat hield ik eigenlijk maar vol tot 32k. Daarna werd het al snel overleven, het was heet, mijn benen voelde al niet goed meer, dan liep ik ook nog eens fout (gewoon blind achter mijn voorganger aan die een pijl miste). Bij 37k even een langere pauze ingelast, mijn gedachten zwierven vaak naar mijn verleden als 800m loper, dat was toch ook mooi…..

Bij deze post kwam ik Wilbert en Walter tegen en samen liepen we door naar 47k het was het meest gemakkelijke stuk van het parcours tot dan toe, maar ik realiseerde me dat het steeds minder met hardlopen te maken had wat ik deed, en vooraf had ik me voorgenomen om dan te stoppen. Want ik wil nog zoveel dit jaar, maar ik wil vooral kunnen genieten van het lopen en dat genieten had ik al 5k niet meer gedaan. Dus net als vorig jaar bij mijn eerste trail een DNF achter mijn naam. En dat eigenlijk al na de helft van de ooit geplande afstand…..