LOPERS ZIJN NET HONGERIGE WOLVEN?!

Een loper is altijd hongerig als het gaat om een nieuwe prestatie. Alles moet wijken voor die ene tijd, die ene afstand. Hij stelt zich egoïstisch op, denkt alleen maar aan zijn eigen lopen, zijn omgeving heeft er vaak onder te leiden. Het moet  sneller, langer, vaker, meer, meer, meer… Het doel heiligt de middelen. Als een echte wolf stort hij zich in een volgend hoofdstuk van zijn sportcarrière.

Guido Weijers had het in zijn oudejaarsconference over het feit dat geld niet gelukkig maakt, hij citeerde Plato: "Wie rijk wil zijn, moet niet zijn vermogen vermeerderen maar zijn hebzucht verminderen." Zit hier ook niet een waarheid in over die ene prestatie of…. draaf ik door?? Mijn gedachten dwalen af over hebzucht en dopinggebruik, over prestatiedrang vs. lopen om het lopen, tevreden kunnen zijn met en genieten van… Help het wordt te filosofisch als ik hier over na ga denken, HELP!

Morgen storten we ons gewoon weer in een nieuw avontuur, zoals jonge wolven dat doen op hun prooi! In plaats van kost wat kost gaan hardlopen met alle risico’s van dien, trekken we de natuur in voor een pittige hike over een schitterend trailparcours, wat op een later tijdstip zeker nog eens hardlopend onder onze voeten zal verdwijnen!

(foto 1-1-2011 gemaakt in Eupen)