Vorige week had ik een ‘echte’ loper willen worden in La Roche, ik zou mijn eerste officiële marathon gaan lopen. Maar dan wel op mijn manier, niet één dwars door een stad maar heerlijk door de natuur. Ik zeg ‘had willen worden’ want de situatie op dat moment was zo dat ik beter een ‘echte’ zoon en vader kon zijn dan een ‘echte’ loper. Mijn moeder werd ernstig ziek en de onzekerheid knaagde aan onze hele familie en daarom besloot ik om niet te starten. In plaats daarvan ben ik in de ochtend gaan wandelen in het bos en een heerlijk ijsje gaan eten met Nova. Wel trainde ik later nog even in de drukkende hitte. Dit waren overigens mijn eerste trainingskilometers na mijn training in Remouchamps, dan een week geleden en tevens mijn laatste voor de OHM trail.

Dit weekend stonden mijn ouders erop dat we toch zouden afreizen naar de Ardennen om te gaan lopen en te ontspannen na alle hectiek van de afgelopen weken. Ik had me weken geleden al ingeschreven voor de OHM trail en daar had ik nog een appeltje mee te schillen na een DNF vorig jaar. Het beloofde een uitdagende trail te worden, door kleine aanpassingen ten opzichte van vorige jaar was er nog minder asfalt, was het nog technischer en waren er nog meer single trails. Daarbij was het wederom mooi weer/warm en dan is het simpel gezegd ‘vervelend’ als je (Kai) het sluitstuk van je Source waterzak vergeet… Daar sta je dan aan de start met je geavanceerde Salomon Advanced Skin Lab 5 gevuld met ‘flesjes’ sportdrank die net niet in de voorste vakken passen.

Rustig blijven, ook na de start want naast een mooi parcours stonden ons ook de nodige hoogtemeters te wachten (+-1750). Het liep voorspoedig tot post 1, toen sloegen mijn gedachten een beetje op hol en waren deze niet gemakkelijk te stoppen. Omdat het parcous zo technisch is moest ik me blijven concentreren want een ongeluk zit in een klein hoekje zoals ze dat dan zeggen. En dat overkwam helaas Robin Kinsbergen al voor post 1, hij moest daar de strijd al staken met wat later een zwaar gekneusde enkel bleek te zijn. Ook Marijn van Trier stond ergens langs de kant na een head-first, gevolg een bebloed lichaam, maar hij  kon wel finishen. Ik liet het tempo niet geheel bewust wat zakken en ergens rond km 27 liep ik pas weer lekker ontspannen en met de opmerking nog 6 km te gaan ging ik nog net niet vliegen. Dan volgt na een lange afdaling een passage langs de Amblève waar je de finish al kunt zien aan de overkant, maar dan begint de trail toch pas echt. Je wordt de Redoute weer omhoog gestuurd, en dat dan via een pad wat ontzettend technisch is of in ieder geval zo voelt als je toch enigszins vermoeid wordt. Dan ga ik ook nog eens hard onderuit in een afdaling en dan schiet de kramp in mijn kuit en die wil er ook niet meer uit ook. Lig ik daar midden in het bos, even kan ik niet voor- of achteruit en niemand in de buurt die me kan helpen, het zal toch niet…. Weer zie je de finish onder je in het dal, maar weer wordt je verder gestuurd over een schitterend pad, maar genieten doe ik er nauwelijks van, ik ben nog meer op mijn hoede. Na 33 Belgische kilometers (en dat zijn minimaal 35 Nederlandse kilometers) voelt de finish als een bevrijding. Of een betere voorbereiding deze trail gemakkelijker had gemaakt weet ik niet, het is er namelijk één met een hele grote valkuil en je moet van goeden huize komen om daar niet in te trappen. Maar na een lekker biertje en warme douche weet ik het zeker: volgend jaar ben ik er weer bij!