Veluwezoomtrail 2011

Eigenlijk weet ik niet goed wat ik moet gaan schrijven over de Veluwezoomtrail 2011, en dat niet weten hoe en wat, dat heb ik al weken/maanden. Continu de twijfel, wel gaan lopen niet gaan lopen, rust nemen of met mijn dochters spelen, bij mijn moeder op bezoek of doorwerken of toch nog een combi van dit alles. Er zit weinig rust in het lijf, en met dat onrustige gevoel reed ik dan ook met de camper na een lange drukke dag in de winkel naar Camping de Jutberg. Ontzettend gastvrij werden we ontvangen en direct bleek het voor Nova een geweldig speelparadijs. Het liefst sliep ik morgen uit en ging ik ’s ochtends met Nova zwemmen en daarna spelen in de speeltuin en meedoen met haar middagslaapje. Maar ja, toen ’s ochtends de vele trailvrienden voorbij de camper liepen begon het toch wel weer te kriebelen om een stukje te gaan lopen, maar ja dat stukje was toch iets meer dan 50k en met wat hoogtemeters. Heerlijk ontspannen was het wel zo voor de start, een handje hier, een kennismaking daar, nog een tip van de meester en dan op weg.

Na ongeveer 15k had ik al twee zaken in de gaten, één het was tot in de puntjes georganiseerd (slagbomen lagen open, poortjes werden opgehouden, goed uitgezet parcours, verkeer werd geregeld) en het tweede; wat ben ik een sukkel dat ik hier nooit eerder heb gelopen; want Jan nam ons mee naar een waanzinnig stuk Nederland waarvan ik niet wist dat het bestond. Ik moet hier terug en dan ga ik alles doen wat ik eerder beschreef en toch maar combineren: met mijn dochters spelen, zwemmen, mijn moeder gaat gewoon mee, lopen met Kai en eventueel tussendoor even werken, zou dat in een weekend passen?!

Ondertussen kreeg de warmte steeds meer vat op me, en bij 25k had ik achteraf verstandig moeten zijn en de via de laatste 7k terug moeten lopen. Toch dacht ik op dat moment mezelf nog wel te herpakken, het zou immers minder zwaar worden. Ja het werd minder zwaar omdat er minder hoogtemeters in zaten, maar mentaal werd het heel zwaar; een saai stuk rondom een heide en dan in een bakoven ga er maar aanstaan als je mentaal al niet op je sterkst bent. Toen ik op een vlak stuk ook nog eens moest gaan wandelen was voor mij de maat vol: einde Veluwezoomtrail 2011 – 38k.

(foto 3 = Bob Groenewef (72) extra respect voor deze finisher)